تک بیتی های مولوی

معشوقه بسامان شد، تا باد چنین بادا

                          کفرش همه ایمان شد، تا باد چنین بادا

عید آمد و عید آمد، یارى که رمید آمد

                                  عیدانه فراوان شد، تا باد چنین بادا

  

ای خدا این وصل را هجران مکن

                                         سرخوشان عشق را نالان مکن

ما ز بالاییم و بالا می رویم      

                        ما ز دریاییم و دریا می رویم

 

نردبــــان این جهان ما و منی ست   

                             عاقبت ایــــن نــردبان افتــــادنی ست

   لاجرم هر کس کــه بالاتر نشست      

                               استخوانش سخت تر خواهد شکست

ای قـوم بـه حج رفتـه کجــایید کجــایید؟    

                           معشــــــوق همـین جـاست بیـایید بیـایید

معشــوق تــو همســایه دیـوار بـه دیوار   

                            در بـادیه ســرگشــته شما در چه هوایید

هــر کــه او از همــزبـانی شــد جـــدا    

                               بـی نـــوا شــد گــرچــه دارد صــد نــوا

 

ما چو ناییم و نوا در ما ز توست     

                             ما چو کوهیم و صدا در ما ز توست

        

کدام دانه فرو رفت در زمین که نرست     

                       چرا به دانه ی انسانیت این گمان باشد

 

بشـــنو از نــی چـــون حکایت می کند     

                         از جـــدایـی هـــا شکـــایت مــی کنـــد

کـــز نیســـــتان تـا مــرا ببــــریــده اند  

                            از نفــیــــرم مــــرد و زن نــالـــیده اند

      

روزها فکر من این است و همه شب سخنم

                               که چرا غافل از احوال دل خویشتنم؟

از کجا آمده ام؟ آمدنم بهر چه بود؟

                                  به کجا می روم آخر ننمایی وطنم

                                   

آب دریا را اگـــــــر نتوان کشـید          

                                        هم به قدر تشنگی باید چشید

 

 

مـــرده بدم  زنده شدم ، گـریه بـدم خنــده شدم      

 

 

 


                     دولت عشـق آمــد و مـــن دولت پـاینــــده شدم

دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر

                     کز دیـو و دد ملولم و انسانم آرزوست

گفتند یافت می‌نشود جسته‌ایم ما

                                  گفت آن که یافت می‌نشود آنم آرزوست

مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک

                                     چند روزی قفسی ساخته ام از بدنم

حیلت رها کن عاشقا دیوانه شو دیوانه شو

                                   وندر دل آتش درآ پروانه شو پروانه شو

 

هرکسی را بهـر کاری ساختند

                                     مــیل آنرا در دلــــش انداخـتند

من بنده خوبانم هر چند بدم گویند

                                با زشت نیامیزم هر چند کند نیکی

   

از جمادی مُردم و نامی شدم

                                 وز نما مُردم بحیوان سرزدم

مُردم از حیوانی و آدم شدم

                     پس چه ترسم کی ز مردن کم شدم

حملهء دیگر بمیرم از بشر

                                   تا برآرم از ملایک بال و پر

بار دیگر از ملک پران شوم

                                 آنچه اندر وهم ناید آن شوم

بی همگان به سر شود بی‌تو به سر نمی‌شود

                                داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی‌شود 

                                                                       مولوی


 


                                                               


                                                                                                            

                                  

                                                  

/ 2 نظر / 55 بازدید
باجه (سیستم افزایش بازدید)

با سلام وبلاگ خوب و قشنگی دارید و پست های خوبی میزارید اگه خواستید امار بازدید وبلاگتون رو افزایش بدید به ما سر بزنید

Muhammad Rauf Arife

Dear Ramin Noorzai it is a beautiful site of poems I really like it keep it up and God give u more success Best wishes M.Rauf